Alles leek goed te gaan. Zorgeloze studententijd. Goed diploma. Vrienden. Festivals. Verre reizen. Job bij een indrukwekkend bedrijf. Ik was sociaal, betrokken, altijd in beweging. Af en toe een overweldigend gevoel, hand in hand met angst en hartkloppingen. Misschien kon ik gewoon de katers minder goed verdragen. Het ging alleszins ook weer weg, dus all good.

 

Tot het niet meer wegging. Ik voelde me gespannen, had fysieke pijn en mijn energie was vaak op. Het ging allemaal nog, maar het ging moeilijk. ’s Avonds koos ik de zetel en tv in plaats van samen met vrienden te eten. Ik begreep het echt niet. Alles was toch goed? Waarom ging het dan zo moeilijk?

​

Op het werk waren ze tevreden, nieuwe verantwoordelijkheden. En toch, meer en meer verdween mijn motivatie. Mijn rug begon steeds extremer te protesteren.
Toen kon ik het niet vatten, nu is het mij duidelijk: ik ging over mijn grenzen. Ik wist zelfs niet waar ze lagen. 

​

Het moeilijkste om toe te geven?
Dat ik het leven dat ik leidde, niet meer kon dragen. Én dat ik veel buiten mezelf legde, zonder alles te zien wat in mijn handen lag.

 

Dat werd mijn kantelpunt. 

 

En wat ben ik daar blij mee. In mijn opleidingen ben ik vaak bij uitstek de jongste, en krijg ik meermaals toegejuicht: "Zo goed dat gij dit nu al allemaal leert!"

​

Dat is exact wat ik nu wil verspreiden. Grenzen stellen, vertrouwen in jezelf, zelfleiderschap hebben, jezelf kunnen voelen en de moed hebben om te luisteren naar je lichaam. Dat is een leven lang waardevol.

 

Waarom wachten tot de burnout of midlife crisis?

 

De skills en intuïtie hebben we al meegekregen van jongs af aan. Soms leren we gewoon dingen af. Dan worden we op een gegeven moment weer uitgenodigd om ze terug aan te leren. En zo kunnen we ons eigen prachtige leven creëren. Vanuit vertrouwen. Ben jij er klaar voor?​​​​​​